Skip to main content

Γιούκι

Γιούκι

Όταν ήμουν μικρή πάντα ονειρευόμουν ότι θα είχα κατοικίδιο όταν μεγαλώσω. Στα 25 μου απέκτησα τον πρώτο μου γάτο. Μετά από 2 χρόνια με τον Άκη και 2 χρόνια πένθους μετά τον χαμό του, μας προέκυψε ο Covid. Το «Μένουμε Σπίτι» με έκανε να ξαναγνωρίσω το σπίτι μου και να διαπιστώσω πόσο άδειο ήταν. Μία μέρα, νωρίς μέσα στην πρώτη καραντίνα, βγήκα για μία σύντομη βόλτα και τότε γνώρισα ένα μικρό, τρομαγμένο, σκελετωμένο γατάκι που κυριολεκτικά με κοίταζε στα μάτια και ούρλιαζε από την πείνα. Αμέσως το μάζεψα, το τάισα και το πήγα στον κτηνίατρο. Τον ονόμασα Γιούκι, ευτυχία στα Ιαπωνικά. Γνώριζα ότι αυτό που χρειαζόμουν ήταν ευτυχία, ηρεμία, στιγμές χαράς. Και ήθελα όσο τίποτα να είναι αυτός ο γάτος μέρος όλων όσων αποζητούσα τότε. Ήταν 4 Απριλίου 2020. Παγκόσμια μέρα Αδέσποτων Ζώων! Από τότε, κάθε 4 Απρίλη του Γιούκι του παίρνω πατέ και κάνουμε πάρτυ! Γιορτάζουμε όλες τις υπέροχες στιγμές που μου χαρίζει καθημερινά, τα γέλια, τα δαγκώματα, τα αστεία νιαουρίσματα, τις αλητείες του όταν ξεγλιστρά από την πόρτα και βγαίνει στην αυλή! Τρία χρόνια μετά, ο Γιούκι από αδέσποτο γατάκι έχει γίνει ένας λυγερόκορμος γάτος με προσωπικότητα! Μοιράζεται τον ύπνο του μαζί μου αλλά σιχαίνεται να πηγαίνω στο μπάνιο μόνη μου. Δείχνει την συμπάθειά του σε κάθε επισκέπτη και ιδίως στις γυναίκες! Τρώει τα πάντα. Μου δείχνει πόσο του έλειψα κάθε φορά που γυρνάω από ταξίδι. Δεν θα τον άλλαξα με τίποτα στον κόσμο. Θέλω να μοιραστώ και άλλα πολλά χρόνια με τον Γιούκι. Είναι ο καλύτερος συγκάτοικος που θα μπορούσα να ζητήσω.

Sharing is caring!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *