Skip to main content

Natali

Όταν έχασα την 17 ετών σκυλίτσα μου, τον Απρίλιο του 2020  διανύαμε ήδη τον 2ο μήνα της 1ης καραντίνας , πράγμα που ενέτεινε ακόμη περισσότερο τόσο το άγχος μου όσο και τη μοναξιά μου. Καθώς ο κλάδος εργασίας μου είχε επηρεαστεί στο 100% απο το ολικό λοκντάουν , βρισκόμουν όλη μέρα σπίτι μέσα στη θλίψη προσπαθώντας να συνηθίσω στην απώλεια της Μπιάνκα, ενώ δε μπορούσα με τίποτα να φανταστώ αυτό που θα συνέβαινε 3 μέρες αργότερα.

Σκρολάροντας στο facebook ένα πρωί είδα μια ανάρτηση στο γκρουπ των συναδέλφων μου που μ’έκανε να σταματήσω για να διαβάσω περισσότερα. Μια συνάδελφος μου ανέβασε μια φωτογραφία απο 4 μωρά γατάκια σε γκρι και πορτοκαλί χρώμα ζητώντας άμεση υιοθεσία καθώς μια περαστική γατούλα είχε γεννήσει στην αυλή της γιαγιας της.

Έδειχαν και τα 3 τόσο όμορφα και υγιή. Χωρίς 2η σκέψη της έστειλα μήνυμα και το ίδιο απόγευμα η συνάδελφος μου έφερε το πιο ανοιχτόχρωμο απ όλα κάτω απ το σπίτι μου.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καμία απολύτως εμπειρία με γάτες και στη θέα αυτού του μικροσκοπικού πλάσματος που χωρούσε μέσα στην παλάμη μου , τα χασα!

Η συνάδελφος με καθησύχασε και μου εξήγησε με απόλυτη σιγουριά ότι θα τα καταφέρω μια χαρά και ότι εάν χρειαστώ βοήθεια θα είναι κοντά μου.

Μέσα στα επόμενα λεπτά πήρα το πανέμορφο και γαλήνιο γατάκι στα χέρια μου και ανεβήκαμε σπίτι. Καθώς το έβαλα μέσα σε έναν σκούφο μου για να ζεσταθεί αποφάσισα να την ονομάσω Νιρβάνα, καθώς ένιωθα ότι θα μου προσφέρει την απόλυτη ηρεμία η παρουσία της.

Η καραντίνα πέρασε , η Νιρβάνα μεγάλωσε και πριν μερικές μέρες έγινε 3 ετών.

Μαζί περάσαμε αυτά τα 3 χρόνια τόσες πολλές στιγμές. Αλλάξαμε και 2 σπίτια και πλέον ζούμε μαζί με άλλον έναν μικρό γατούλη και περιμένουμε και ένα ακόμη μέλος στην οικογένεια.

Sharing is caring!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *